Patty Muller

Ik ben de oprichter van de vereniging. Ik liep al langer met het idee dat er een club moest komen voor en door voetgangers. Ik wist wel dat het opbouwen van een vereniging heel veel tijd en energie kost. Maar uiteindelijk heb ik het erop gewaagd, mede dankzij het enthousiasme voor het idee van veel mensen die ik erover sprak. 

 

Ik ben niet eens een grote wandelaar, 10 kilometer vind ik al best mooi en dat doe ik echt niet elke dag. Ik fiets ook veel en pas de laatste tijd -nu ik steeds lees hoeveel wandelen doet voor je algeheel welbevinden- ga ik vaker te voet. Ik merk, nu: eerst vind je alles ver, maar hoe vaker je het doet, hoe leuker het is om wandelend en om je heen kijkend je boodschappen te doen. Bewegen én onthaasten tegelijkertijd. 

 

Het zal flink wat werk kosten om de vereniging echt op poten te krijgen: leden winnen, samen meer leden vinden, samen aan de slag om steden, dorpen en buitengebieden te krijgen waar lopen veilig en leuk is. Hoe mooi zou het zijn: een openbare ruimte waar lopers, fietsers, bussen, e-bussen en hier en daar een auto:) allemaal prettig ‘samenleven’!

 

We weten het allemaal: als voetganger zijn we uiteindelijk dé sfeermakers buiten. Lopen is goed voor onszelf en voor de samenleving. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

nsen en tussen mens en omgeving mij boeien en inspireren.

 

 

 

Het is prachtig om bij te kunnen dragen aan het helen van breuken en het verbinden van mensen met zichzelf, hun partner, hun kinderen. En met hun dromen, niet in de laatste plaats. Ik schreef er een boek over, met verhalen uit mijn praktijk.

 

 

 

Soms sta ik op de barricaden, als natuur, dieren of mensen onnadenkend of opzettelijk worden bedreigd. In 2002 heb ik om die reden de Stichting W.H. Vliegenbos opgericht, toen politici fantaseerden over een transformatie van het bos tot een grote woonwijk. Het bos is er nog steeds.